NDT Bobath w Udarze Mózgu

Koncepcja NDT opracowana została w latach 40. XX wieku przez dr Bertę i Karela Bobathów, Czechów mieszkających w Londynie. Bazowali oni na doskonałej znajomości rozwoju neurofizjologicznego człowieka. Główne założenia teoretyczne koncentrują się wokół plastyczności mózgu, integracyjnej funkcji ośrodkowego układu nerwowego oraz wariantowości i zmienności rozwoju psychomotorycznego. Metoda ta największe zastosowanie znalazła u dzieci  z porażeniem mózgowym. Z biegiem lat uznano, że koncepcja NDT Bobath odpowiednio zmodyfikowana może być zastosowana u pacjentów po udarze mózgu. W odróżnieniu od innych metod NDT nakierowana jest głównie na zwalczanie spastyczności, będącej przyczyną zaburzeń czucia ruchu. Koncepcja ta oparta jest o dokładne badanie pacjenta, w którym szczególną uwagę zwraca się na indywidualne możliwości chorego. Aktywizację pacjenta poprzedza tzw. „hamowanie”, Bobathowie uważali, że powrót do normalnej aktywności nie może odbywać się na bazie nieprawidłowych wzorców ruchowych i odruchów. Podczas procesu usprawniania staramy się doprowadzić do sytuacji, aby pacjent świadomie (aktywnie) wykonywał zadania ruchowe.

     Koncepcja NDT zwraca uwagę na oddziaływania zgodne z fizjologią od samego początku choroby. Wszystkie działania fizjoterapeutyczne, lekarskie oraz pielęgniarskie muszą być wykonywane zgodnie z założeniami metody, aby nie utrwalać patologii. Odpowiednie układanie oraz opieka pacjenta są bardzo ważne, ponieważ nieprawidłowa pielęgnacja może prowadzić do narastania spastyczności i/lub wystąpienia zespołu bolesnego barku. Należy zwrócić uwagę, że nawet najlepsza metoda, stosowana dwa razy dziennie po godzinie nie jest wstanie wygrać z wielogodzinnym procesem utrwalania nieprawidłowych wzorców ruchowych w dniu codziennym. Dlatego do zadań terapeutów NDT Bobath należy również edukacja rodziny oraz osób przebywających z pacjentem. Ćwiczenia natomiast dobiera się indywidualnie dla każdego chorego w zależności od okresu choroby i potrzeb funkcjonalnych, a technika ich wykonania podyktowana jest koniecznością hamowania niepożądanych wzorców postawy i poruszania się oraz torowania wzorców fizjologicznych.

     Cele terapii muszą być realistyczne, zgodne z potencjałem pacjenta i dopasowane do jego środowiska naturalnego. Cele terapii muszą być również istotne dla naszego klienta, a cała nasza działalność musi się skupiać na funkcji.

     Wg koncepcji Bobath, każdy pacjent ma możliwość poprawy funkcji, a terapia powinna się odbywać na podstawie rzetelnych badań naukowych. Wymaga to stałej znajomości aktualnych doniesień naukowych i odwagi, aby wyrzucać stare idee do  przysłowiowego kosza.

Autor:

Daniel Kawka

Źródło:

1.      Carr J., Shepherd R.: Neurological Rehabilitation – optimizing motor performance. Oxford. Butterworth Heinemann, 1998.

2.      Nowotny J. (red.): Podstawy fizjoterapii. Część 2, Wydanie IV, Kraków, Kasper, 2004.

3.      Nowotny J. (red.): Podstawy fizjoterapii. Część 3, Kraków, Kasper, 2005.

4.      Mind Reading with Functional MRI. [Online], [dostęp: 2008-04-02]. Dostępny       w World Wide Web: http://www.bobath.org.uk/BobathConceptToday.html

5.      Zembaty A. (red.):Kinezyterapia. Tom 2, Kraków, Kasper, 2003.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *